روان شد موکب جانان چرایی منتظر ای جان؟

مبارک منزلی، کانجا فرود آید چو تو ماهی

همایون عرصه ای، کارد به سویش رخ چنین شاهی

چو خواهی رفت ازین بهتر نخواهی یافت همراهی

مکن عیبم که می کاهم چو ماه از تاب مهر او

که گر ماهی تب مهرش کشد گویی شود کاهی