مرا پیکی که ره آرد به کویش نیست جز آهی

مکن عیبم که می کاهم چو ماه از تاب مهر او

که گر ماهی تب مهرش کشد گویی شود کاهی

مرا نقدی که در وجهش نشیند نیست الا شک

تو آزادی و احوال گرفتاران نمی دانی

دل مسکین من با توست ازو می پرس گه گاهی

عزیزی کو نیفتادست در بندی چه می داند