دل فرزانه من تا سر زلف تو بدید

دل ما راست فرو بستگی، بگشایی

تو کجایی که منت هیچ نمی بینم باز؟

باز هر جا که نظر می کنمت، آنجایی

سر برآورد به آشفتگی و شیدایی

این چه خشم است که رفتی و نمی آیی باز؟

عمر باز آیدم ای عمر اگر باز آیی