نتوانتم نظر از زلف تو بر بست که هست

سر برآورد به آشفتگی و شیدایی

این چه خشم است که رفتی و نمی آیی باز؟

عمر باز آیدم ای عمر اگر باز آیی

چشم بیمار مرا عادت شب پیمایی

گو مینداز نظر بر رخ منظور دگر

آنکه چون چشم منش نیست دل دریای