درکشیدم به بر آن رحمت سبحانی را

گفت اخلاص تو می دانم ان شاالله

که نیابی بجز از دولت دو جهانی را

راست چون ذره که خورشید در آرد به کنار

گفتم ای جان و جهان در ره دین بعد از تو

که سزا بود ز اصحاب جهانبانی را

چون شنید این سخن از من تبسم بگشاد