فلک آمد به شفاعت ز سر آن برخاست

درد، عمری به جهان زحمت مردم می داد

رای عالی تو را رغبت در مان برخاست

غضبت خواست که دندن کواکب شکند

درد را عدل تو بنمود به کین دندانی

گفت می بایدت از عالم ابدان برخاست

زبده عالم ابدان چو تن پاک تو بود