خود کدامین ذره است از خاک درگاهت که آن

آفتاب زر فشان را گرمی بازار نیست

کیست آنکو با تو پا بیرون نهاد از دایره

کو به کار خویشتن سرگردان تر از پرگار نیست

توتیای دیده بخت او لوالابصار نیست

در چنین ملکی که هر کس را که بینی غله اش

گو ز صد گر نیست افزون، کم ز صد خروار نیست