همه به خصمی من بر کشیده قلب و جناح

بزگوارا یک شمه بشنو از حالم

که چیست بر دلم از گردش صباح و رواح

جماعتی چه جماعت سه چار بی سر و بن

بر آن امید نشسته که خون من ریزند

که هر چه بود بجز خونشان نبود مباح

بجز هنر همه جرمم دعای دولت توست