که عقد منتظمش کرد روزگار و شاح

بر آن امید نشسته که خون من ریزند

که هر چه بود بجز خونشان نبود مباح

بجز هنر همه جرمم دعای دولت توست

به دولت تو بر آرم دمارشان از سر

مرا زبان چو خنجر کفایت است صلاح

تو دیرمان به جهان و جهانیان که تو را