شود بنفشه محزون چو گل از آن هم شاد

ز صنع تربیت رای بنده پرور توست

خرد که پیر فلک را نزاده دارد یاد

گر از شمامه خلقت صبا اثر یابد

زبان لاله ازان شد به عنبر آلوده

که او حکایت خلق تو می کند با باد

خدایگانا احوال من ز دور فلک