لاله سان گردون زبانش را سیاه و لال کرد

فیض دستت دید دریا زیر لب با ابر گفت

گر نوالی می کنی باید بدین منوال کرد

هر که در مدح تو چون سوسن نشد رطب اللسان

پادشاها گر چه گستاخی است لیکن واجب است

عرض حال خود مرا پیشت علی الا جمال کرد

بر من از دین است باری بس قوی و من ضعیف