خلقت ز رشک در جگر مشک کرد خون

بودی گرفته آینه آفتاب زنگ

آنکس که چین و زنگ به شمشیر می گرفت

از بیم تو گرفت رخش چین و تیغ زنگ

قهرت ز سهم از رخ مریخ برد رنگ

ازراق خلق را سر کلک تو شد ضمان

ابواب فتح را دم رمح تو شد خدنگ