گفتا که بس کن این سخن سرد و عذر لنگ

از من سوال کرد خرد کز رکاب شاه

بهر چه باز داشتی ای بی حفاظ چنگ

گفتم ز درد پا و ز سرما، به تاب رفت

دوری به اختیارگر از قرب آفتاب

جوید فرو رواد عطارد به خاک ننگ