تا بدانی که به جرم هنر و فضل مراست

همچو آسایش اهل نظر و فضل محال

سرو را شمه ای از حال دل من بشنو

از سر لطف و کرم نی ز سر رنج و ملال

دل ز مویه شده چون موی و تن از ناله چونال

بود عمری که مرا در طلب فضل گذشت

خوشتر از دور صبی تازه تر از عهد وصال