ضرورت است که آرم به حضرتت ابرام

ز حضرت تو چو ابر آنچنان سیه رویم

که هر دمم ز حیا آب می چکد ز مشام

ولی معامل مبرم چو می دهد زحمت

اگر بسیط زمین بحر مکرمت گردد

جز از نوال لال تو بر من است حرام

ور از خمار غمم جان به لب رسد چون خم