کافتاب و خاک را افتاد تیغ اندر میان

گر کلیم الله به عمر خود به چوبی داد روح

هر دم انگشتش مرکب می کند در نی روان

آفتاب از روشنی با رای او دم زد مگر

صاحبا من گوهری بودم ز دریا آمدم

چون خریداری ندیدم لاجرم گشتم کران

نیستم گوهر مرا سیم سیه گیر آمده