روی آفاق شود لجه درای لجین

خاطر من نکند درک ثنای تو که یم

پیش عقل است مبرهن که نگنجد در عین

تا چو قرص ذهب مهر فتد در دم صبح

چون بود از زر و یاقوت سری افسر را

ملک را باد چنان از گهرت زینت وزین