گردهی رخصت که بوسد آستانت را فلک

شاید ار سجده برندش هر زمان خورشید و ماه

چشمه خورشید را خون گردد از بهر تو دل

چون کند اندر ضمیر عالم آرایت نگاه

هر زمان از غایت شادی بر اندازد کلاه

چون به دار الملک حکمت پادشاهی می سزد

گر بود قدر تو را از چرخ اطلس بارگاه