مجاوران دیار خراب را دیدم

چو بر طلول دیار حبیب بگذشتم

که کرده بود خرابش جهان ز بی باکی

در آن خرابه خراب و شکسته و باکی

به خاک رهگذار حبیب می گفتم

که ای غلام تو آب حیات در پاکی