سوسن و گل را عرق بر چهره افتاد از حیا

ملک لطفت راست آن نعمت که در ایران زمین

عطف ذیل عاطفت می گستراند بر خطا

وصف لطفت در چمن می کرد ابر نوبهار

در افق مهر از نهیبت روی تابد، ور به کین

بازگردانی افق را نیز ننماید قفا

دور رای استوارت کافتابش نقطه ایست