جز «سمعنا و اطعنا» نشنود سمع از صدا

اطلسی بر قد قدرت در ازل می دوختند

وصله ای افتاد از آن اطلس، فلک را شد قبا

صد ره ار با صخره صما کند امرت خطاب

هر کجا تیغت همی گرید، همی خندد اجل

هر کجا کلکت همی نالد، همی نالد سخا

تا شبانگاه امل می گردد ایمن از زوال