داستانی می سراید بلبل دستان سرا

بوی آن می آید از لطف هوا کاندر چمن

مرده را چون غنچه بخشد قوت نشو و نما

صبحدم بشنو که در بستان سرای روزگار

کم مباش از نرگسی، هر گه که خیزی جام گیر

کم نئی از دانه ای، هر جا که افتی خوش برا

غنچه هر برگی که کرد آورد گل بر باد داد