وز سخاوت، مجلست را حاتم طایی گدا

آهوی از پشتی عدلت می رود در کام شیر

بوم، از اقبال بختت می دهد فر شما

از کفایت، حضرتت را صاحب کافی غلام

بر چراغ عمر اگر حفظ تو دامن گسترد

تا به نفخ صور ایمن گردد از باد فنا

گر سها در سایه رایت رود، چون آفتاب