کافرم گر هیچکس روزی به آبی تازه کرد

بلبل دستان سرای، چند باشم بی نوا؟

مه نیم، تا کی خرامم در لباس مستعار؟

گل نیم، زین رو بدان رو چند گردانم قبا؟

کشت امید مرا جز آب احسان شما

کرده ام چون باد آمد شد به هر در لیک نیست

ز آستان هیچکس بر دامنم گردد عطا