عالم از انعام سلطان گشته، مالامال و من

کشت امید مرا جز آب احسان شما

کرده ام چون باد آمد شد به هر در لیک نیست

ز آستان هیچکس بر دامنم گردد عطا

چشم امید از نوال کس چرا دارم چرا؟

چون شبه بادم سیه رو گر به غیر حضرتت

بسته ام بر هیچ صاحب دولتی در ثنا