نیل کشیده را نبود، زینت و بها

از شرم این سواد که او جان عالم است

تبریز در میانه خوی زد مراغه ها

از آب روی دجله دگر بر جمال مصر

در تیره شب، ز بس لمعان چراغ و شمع

بر روی صبح دجله زند خنده از صفا

بغداد خطه ای است معطر که خاک او