نخواهد بیش و کم گشتن به جا بلقا و جابلسا

بامید جوین نانی که حاصل گرددت تا کی

در آتش باشی و دودت رود بر سر تنور آسا؟

به هرجایی که خواهی رفت خواهی خود رزق خود

همه وقتی نشاید خورد جام شادی ار وقتی

غمی آید، مخور زان غم که باشد خار با خرما

مراد و کام دنیایی مضر چون زهر مارآمد