بیابان است و شب تاریک و ما گمراه و منزل دور

کریمی، دامن رحمت بپوشان بر گناه ما

چو دین دادی بده دنیا که چندان خوش نمی باشد

هزاران بدره بخشیدن به یک جو کردن استسقا

دلیلی نیست غیر از تو خداوندا رهی بنما

مرا توفیق طاعت بخش و خطی ده ز درویشی

چنا خطی که از هردو جهانم باشد استغنا