چو در معراج فکرت رو به منهاج کمال آرد

به شرح گوهر پاکش زبان تیغ شد گویا

سحاب همت او گرفکندی بر جهان سایه

زمین را بودی از خورشید و گردون نیز، استغنا

ملایک دردمند آواز «سبحان الذی اسری»

ز مهرش صبح دم می زد دم مرا شد صدق او روشن

که صدق اندرونی را توان دانست از سیما