گوهر تیغ تو گر عکس افکند بر جرم کوه

تا به روز حشر ماند تیغ صبح اندر قراب

ور مدار چرخ جز بر آب شمشیرت بود

آسیای آسمان یکبارگی گردد خراب

روی خارا را به خون لعل گرداند خضاب

ساقی بزم تو چون بر خاک ریزد جرعه ای

زهره گوید بر فلک «یا لیتنی کنت التراب»