که تا شد سرم ز آستان تو خالی

نگه داشتن در حصار عناکب

به یاری یاران احمد که بودند

ز راه هدایت نجوم ثواقب

نشد آستین من از اشک غایب

ثنایت به کارم درآورد ورنه

به یکبارگی بودم از شعر تایب