خویشتن را بسته بر جاروب این جنت سراست

این سواد خوابگاه قره العین علی است

وین حریم بارگاه کعبه عز و علاست

روضه پاک حسین است این که مشک زلف حور

شمع عالم تاب عیسی را درین دیر کهن

هر صباح از پرتو قندیل زرینش ضیاست

زاب چشم زایران روضه اش «طوبی لهم»