سنگها بر سینه کوبان، جامها در نیل عرق

بسته شد زان روز باز افتاده آب از چشمهاست

جوهر آب فرات از خون پاکان گشت لعل

این زمان آن آب خونین همچنان در چشم ماست

می رود نالان فرات، آری ازین غم در عزاست

آب کف بر روی ازین غم می زند، لیکن چه سود؟

کف زدن بر سر کنون کاندر کفش باد هواست