دامن عمر به غفلت مده از کف، که تو را

مژده ای داد و جهان پرز «مبارک بادست»

می دمد باد طرب، دور بقا می گذرد

ساقیا! باده که دوران بقا بر بادست

دامن عمر ز کف رفته نیاید با دست

راست شد چون الف از صحبت این قره عین

پشت کوژ فلک پیر، که مادرزادست