باد باقی تن و جانش که زد آب و گل او

این چنین دور عجب دارم اگر خود یادست!

ای نهال چمن مملکت امروز ببال!

که گل سلطنت از باد خزان آزادست

چار دیوار بقا، تا به ابد آبادست