بسان لمعه آتش، بجسته از خاراست

اگر چه دشمن آتش نهاده سوخته دل

ز تاب تیغ تو در سنگ خاره ساخته جاست

کنون ببین که ز تاپیر نعل شبرنگت

برآب زد سر جهل دشمنت نقشی

گهی کز آتش شمشیر توامان می خواست

بسان مردمک چشم خود چون بدید، صورت بست