که خود هرآینه اینجای بهترین ملجاست

برآب زد سر جهل دشمنت نقشی

گهی کز آتش شمشیر توامان می خواست

بسان مردمک چشم خود چون بدید، صورت بست

زبان چرب تو اینک برآورد زمانه و نبود

یکی چنانکه در آینه تصور ماست

عدوی خیبریت گر به قلعه جست پناه