جهان اگرچه سراپای رنگ و بوست همه

مرا ز گردش گردون دون شکایت هاست

سوار گرم رو آفتاب پنداری

کشیده تیغ زر از بهر مردم داناست

ولی نه رنگ مروت درو، نه بوی وفاست

تو خوی و رسم سپهر و ستاره از من پرس

نه در سپهر محابا، نه در ستاره حیاست