یا رب این شعر سیاه تو چه خوش بافته اند!

ای که روی تو به صدبار، ز گل تازه ترست

از حیایت به عرق، روی گل تازه ترست

کش حریر سمن و اطلس گل آسترست

برقع عارض تو عافیت دلها بود

عافیت باز بر افتاده دور قمرست