چشم ترک توام انداخته باز از نظرست

عجب آنکس که به دور لب تو مست می است

مگر از باده لعل لب تو بی خبرست؟

چشم ترک تو به تیر نظر انداخت مرا

همه رهگذر آتش رخساره اوست

مردم چشم مرا آبی اگر در جگرست

شمه حاصل مشکم است ز زلف و آن نیز