که در دلش همه تیر است و در سرش تبر است

به شرع اگر چه حلال است در مروت نیست

هلاک صید که او نیز چون تو جانور است

چه رحمت و شفقت در دل آید آنکس را

ملک نهاد فقیر از ملک نژاد، به است

به پیش من ملک آن است کو ملک سیر است

سرای و باغ، چو بی کدخدا بخواهد ماند