اگر چه عیش جهان است چو شکر شیرین

که بی وفاست حیات از وفات ناگزر است

بنای خاک بنایی است سخت سست نهاد

سرای عمر سرایی عظیم مختصر است

و لیک زهر هلاهل سررشته در شکر است

ترا به ملک سعادت قرار چندان باد

که در سرای قرار آن سعید را مقر است