تو جم ملک جمالی، دهن انگشتریت

لیکن ابروی تو چیزی است که در بالای بلاست

سرو می خواست که با قد تو همسایه بود

سایه قد تو دیدم زکجا تا به کجاست

مشکل این است که انگشتریت نا پیداست

بخت برگشته من رفته چو چشمت در خواب

کار آشفته ام افتاده چو زلفت در پاست