در راه هوا، مجمره و شمع دمی گرم

تو وجه حسن داری و بخت تو جوان است

شاها چو دعا گوت بسی اند دعاگو

تا ظن نبری کو ز قبیل دگران است

دارند ولی این به دم و آن به زبان است

جایی که درآید به زبان بلبل طبعم

آنجا شکرین نکته طوطی، هذیان است