تا دلم در شکن زلف تو آرام گرفت

داغ غم بر دل خونین عقیق یمن است

در غم شهدلبان شکرین تو مرا

تن بیمار گدازان چو شکر در لبن است

دیده من شده در خون دل خویشتن است

سر زلفت به قدم چهره مه می سپرد

گوییا نعل سم اسب وزیر زمن است