کایام تابخانه، نه ایام گلشن است

شد آسمان کبود ز سرمای ز مهریر

گرچه گرفته معجزه ای زیر دامن است

بر کند دل ز باغ، در آتش نهاد خار

کاکنون به جای بلبل و آب و گل و سمن

هنگام آتش و می و مرغ مسمن است

تا کرده ابر آب دهان را ز دل سپند