گوی دلم را که شد، پاره و چوگان شکست

گفت: لبش نکته ای، لعل بدخشان شکست

زد دهنش خنده ای، پسته خندان شکست

باز به چوگان زلف، آمد و میدان بتاخت

کی به رخ او سد، با همه تاب آفتاب

خاصه که او طرف گل، بر مه تابان شکست

با خط نسخش که آن انشا یاقوت اوست