نرگس چو کرد سنبل او شانه مو به مو

در جان من نهاد که در خاک جان نهاد

جانم حیاتی از نظر دوست وام کرد

دل پیش تیر غمزه به رسم نشان نهاد

آورد و جمع بر طرف ارغوان نهاد

خطی به روی کار برآورد عاقبت

سرگشته زلف همگی بر کران نهاد