در خاک درگه تو که با مشک همدمست

در دم گرفت و برد و به پیش شبان نهاد

از حرف ملک و دین خرد انگشت بر گرفت

در روزگار امر تو بر دیدگان نهاد

طبع زمانه خاصیت زعفران نهاد

در روز همت تو از افلاس محضری

بنوشت چرخ سفله و در دست کان نهاد