کافرم در چین گر از کافر مسلمان می برد

خاطر یوسف سقایم کو عزیز حضرتست

درچه کنعان غریب از جور اخوان می برد

آنچه سلمان برده است از اهل دین اندر عراق

گر نمی گردد مرا جود وجودت دستگیر

بی گمان این نوبتم سیلاب طوفان می برد

هر سحر تا می نماید آسمان دنادن صبح